W czytaniu mszalnym, którego słuchaliśmy w drugą niedzielę Adwentu, św. Paweł pisze do Filipian :

"Bóg jest mi świadkiem jak gorąco tęsknię za wami wszystkimi ożywiony miłością Chrystusa Jezusa" (Flp 1,8)

To zdanie w polskim tłumaczeniu, a także w angielskim ("I miss you, loving you as Christ Jesus loves you"), nie stanowiłoby czegoś nadzwyczajnego wobec podstawowego przesłania Biblii o miłości i wobec tak, w końcu, powszechnego, ludzkiego uczucia tęsknoty.

Tekst grecki - oryginał - wyraża jednak coś więcej niż ludzką tęsknotę, wzbogaconą, "ożywioną miłością Chrystusa". Brzmi on tak: "os epipotho pantas hymas en splanhneis Christou Iesou".

Wulgata:"quomodo cupiam omnes vos in visceribus Christi

Czyli dosłowny polski przekład brzmiałby:"...jak pragnę was wszystkich we wnętrznościach Chrystusa".

Przychodzi zaraz na myśl fragment z Łukaszowego kantyku, który dosłownie brzmi: "ze względu na wnętrzności miłosierdzia ( splanhna eleous, łac. viscera misericordiae) Boga naszego nawiedził nas Wschód z wysoka..." (Łk 1,78).

Stajemy więc wobec apostolskiego doświadczenia Pawła, który jakby przebywa "we wnętrznościach" Chrystusa, pełnych miłosiernej miłości, pragnąc swoich braci i siostry, pragnąc pewnie jak w Łukaszowej przypowieści Ojciec pragnie swego syna marnotrawnego (por. Łk 15,20).

Zrobiwszy to odkrycie, pomyślałem sobie przede wszystkim o księżach, o prezbiterach, pewnie też o biskupach: jakie różne pragnienia nosimy w swych wnętrzach. Np. według badania wykonanego na Wydziale Teologicznym w Poznaniu, ponad 50% księży w Polsce żyje w celibacie bez przekonania, bardziej dlatego, że jest on w tzw. "pakiecie" razem z posługą kapłańską.

W roku św. Jana Vianneya - gdybyśmy byli w stanie pogrążyć się we wnętrznościach Chrystusa, by przeniknęło i zawładnęło nami pełne miłosierdzia pragnienie zobaczenia swych braci i sióstr jako mających "udział (koinonia, communio) w Ewangelii" (Flp 1,5), napełnionych "owocami (pol. plonem) sprawiedliwości" (Flp 1, 11)...






List do dzieci przed wakacjami...

Drogie dzieci!

Byłyście kiedyś nad brzegiem morza, na plaży? Może uda się wam być tego lata w czasie wakacji... Anglia jest otoczona ze wszystkich stron bezkresnymi wodami. Święta siostra Faustyna, którą pewnie znacie, porównała miłość naszego Boga do tych wód. Mówiła, że Bóg jest jak "ocean miłosierdzia". Jego Miłość jest tak wielka i mocna. Znacie pewnie tę siostrę. To ona powiedziała, jak namalować obraz Pana Jezusa, z którego serca wypływają dwa promienie: przeźroczysty, jak woda i czerwony, jak krew. Jej relikwie spoczywają w Krakowie.

                     Widok z okna mojego pokoju w Londynie

Może tego lata razem z rodzicami pojedziecie nad brzeg oceanu i będziecie mogli bawić się tam w piasku na plaży. Kiedyś dawno temu, po plaży położonej na południowym brzegu Morza Śródziemnego, a więc na kontynencie afrykańskim, spacerował pewien uczony chrześcijanin. Ponieważ zajmował się zgłębianiem tajemnic wiary, ludzie nazywali go teologiem, miał na imię Augustyn. Próbował zrozumieć największą tajemnicę tego, Kim jest Bóg. Wiemy od Pana Jezusa, że Bóg jest jeden ale jednocześnie są w Nim Trzy Osoby Boskie. Inaczej mówiąc, Bóg jest wspólnotą Trzech Osób: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Zrozumienie tej tajemnicy było dla tego uczonego tak trudne, że szedł plażą smutny i zastanawiał się, kto by mógł mu pomóc.

W pewnym momencie zobaczył przed sobą małego chłopca, który wykopawszy w piasku sporej wielkości dołek, wiaderkiem czerpał wodę z morza i nosił ją do tego dołka. Uczony spytał się chłopca, dlaczego to robi, bo zabawa wydała mu się dosyć dziwna. Chłopiec wyjaśnił, że chce przelać morze do tego dołka.
"Jak to - wykrzyknął nasz teolog - czy uważasz, że jest to możliwe!?!" Chłopiec odpowiedział: "A czy ty Augustynie uważasz, że jest możliwe zmieścić w twoim rozumie tajemnicę Trzech Osób Boga, który jest wielki nie tylko, jak to morze, ale większy niż ocean?"

Jak się domyślacie, tym chłopcem, który rozmawiał z uczonym Augustynem był sam Pan Jezus!

Drogie dzieci, życzę wam, byście tego lata w czasie wakacji potrafili odczuć obecność naszego Boga, którego miłosierna miłość jest większa niż ocean, i który kocha was nieskończenie.

I bawiąc się bądźcie uważni, bo możliwe, że sam Pan Jezus zechce niepostrzeżenie spotkać się z wami, ukryty pod postacią waszego kolegi lub koleżanki...

        Wasz, o. Krzysztof op




W tym roku jesteśmy tutaj...

Gdy czyta się teksty wypowiadane w czasie sederu paschalnego od razu rozbrzmiewają w uszach teksty chrześcijańskie, eucharystyczne. Spojrzenie na zapowiedź, prototyp, jakim jest pascha żydowska w stosunku do Paschy Chrystusa, jest dla mnie źródłem nie tylko wzruszenia, ale też pomocą w uchwyceniu i przyżyciu tego, co w Eucharystii, w paschalnej tajemnicy Wielkanocy najistotniejsze: jesteśmy "współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale" (Rz 8, 17). Hagada mówi: "Podstawową strukturę odpowiedzi określa zasada: 'Zacznij o poniżeniu, a zakończ o chwale' (Pesachim 116a)"..

Poniżej fragmenty z Hagady (liturgicznego opowiadania) na Pesach.

Jachac - Przełamanie środkowej macy

Ha Lachma Anja - Zaproszenie

Magid - Opowiadania (Czytanie Hagady)

1. Pierwsza opowieść

1/1. Punkt wyjścia/Pytanie: Ma Nisztana

1/2. Odpowiedź: Awadim Hajinu

Św. Tomasz z Akwinu, Suma Teologiczna II-IIae q 141 a2 rad3

Św. Cyryl i Metody, patroni Europy

Jest to  obraz ofiarowany przez Jana Matejkę katedrze metodiańskiej w Welehradzie na Morawach, gdzie Metody był biskupem. Metody wskazuje na Krzyż, który jest centrum przepowiadania każdego Apostoła. W tle znamienny tryptyk: M. B. Częstochowska, z lewej Orzeł Biały, z prawej - św. Michał Archanioł, patron i symbol Ukrainy.

Jan Paweł II: 'Wychowani w kulturze bizantyjskiej, Bracia Cyryl i Metody potrafili stać się apostołami Słowian w pełnym tego słowa znaczeniu. Rozłąka z ojczyzną, której niekiedy Bóg wymaga od wybranych ludzi, przyjęta z wiarą w Jego obietnicę, jest zawsze tajemniczym i płodnym warunkiem rozwoju i wzrostu Ludu Bożego na ziemi. "Pan rzekł do Abrama: wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu ojca twego do kraju, który ci ukażę... więcej>> (enc. Slavorum Apostoli)

Fragmenty listu Jana Pawła II
o Różańcu.

ROSARIUM VIRGINIS MARIAE

« Chwała Ojcu »

34. Doksologia trynitarna jest celem chrześcijańskiej kontemplacji. Chrystus jest bowiem drogą, która prowadzi nas do Ojca w Duchu. Kiedy do końca trzymamy się tej 'drogi', ustawicznie stajemy wobec misterium trzech Osób Boskich, którym należy się chwała, uwielbienie i dziękczynienie. Ważne jest, żeby « Chwała Ojcu », szczyt kontemplacji, zostało w różańcu dobrze uwydatnione. Przy odmawianiu publicznym można je śpiewać, aby odpowiednio uwypuklić ową perspektywę strukturalną, charakteryzującą każdą modlitwę chrześcijańską..

W takiej mierze, w jakiej medytacja danej tajemnicy będzie uważna, głęboka, ożywiana — od jednego « Zdrowaś Maryjo » do drugiego — miłością do Chrystusa i do Jego Matki, uwielbienie Trójcy Przenajświętszej na zakończenie każdej dziesiątki, nie sprowadzając się bynajmniej do roli krótkiego zakończenia, uzyska swój właściwy ton kontemplacyjny, aby niejako wynieść ducha ku wyżynom raju i dać nam w pewien sposób przeżyć doświadczenie Taboru, będące przedsmakiem przyszłej kontemplacji: « Dobrze, że tu jesteśmy! » (Łk 9, 33).
 

Końcowy akt strzelisty

35. Według powszechnie przyjętej praktyki, w różańcu po doksologii trynitarnej odmawia się akt strzelisty, różny, zależnie od zwyczajów. Doceniając wartość takich inwokacji trzeba zauważyć, że owocność kontemplacji tajemnic będzie lepiej wyrażona, jeśli zadba się o to, by każdą tajemnicę zakończyć modlitwą o osiągnięcie specyficznych owoców konkretnej tajemnicy. W ten sposób różaniec będzie mógł trafniej wyrazić swój związek z życiem chrześcijańskim. Podpowiada to piękna modlitwa liturgiczna, która zachęca nas, byśmy prosili o osiągnięcie przez rozważanie tajemnic różańca tego, że będziemy « naśladować to, co zawierają, i otrzymamy to, co obiecują ».38

W takiej modlitwie końcowej może występować, jak to ma już miejsce, uzasadniona różnorodność. Różaniec uzyskuje w ten sposób również rysy bardziej odpowiadające różnym tradycjom duchowym i różnym wspólnotom chrześcijańskim. W tej perspektywie należałoby sobie życzyć, aby były szerzone, z należytym rozeznaniem duszpasterskim, najbardziej znaczące propozycje. Można by sprawdzać ich przydatność w ośrodkach i sanktuariach maryjnych, gdzie zwraca się szczególną uwagę na praktykę różańca. W ten sposób Lud Boży mógłby, korzystać z wszelkiego autentycznego bogactwa duchowego, czerpiąc z niego pokarm duchowy dla swej kontemplacji.